3/28/2555

โครงการปันน้ำใจให้น้อง ได้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว



   จากอดีตของจูดี้ ที่ทางบ้านพอมีพอกินในเมื่อก่อน เคยเห็นคุณยายบริจาคของให้เด็กยากไร้เสมอ ในตอนนั้นจูดี้ไม่คิดสงสารหรือเห็นใจ แต่กลับรู้สึกว่า เหมือนถูกเบียดเบียน แตะต้องของบริจ่าคก็ไม่ได้โดนดุยกใหญ่ รู้สึกว่าคุณยายนี่ลำเอียงมากค่ะ แต่วันนึงที่ชีวิตของจูดี้เปลี่ยนไป เป็นผู้ได้รับบ้าง หลังจากคุณตา คุณยาย คุณแม่ ไม่อยู่ด้วยแล้ว ปัญหาในชีวิตไม่ต้องพูดถึงค่ะ ตอนนั้นเองจูดี้ได้เป็นผู้รับ และรู้สึกได้ถึงความตื้นตันตอนนั้นค่ะ เอาเป็นว่าจูดี้ไม่เล่า ผู้อ่านคงเดาเรื่องได้นะคะ

   สรุปก็คือเป็นคนลืมสิ่งดีๆไม่ได้ค่ะ เมื่อเราสามารถช่วยเหลืออะไรใครได้ก็อยากจะช่วยเต็มที่จริงๆค่ะ
จนวันนึงที่เขียนบล็อกขึ้นมาคือบล็อกนี้ และรวมกลุ่มคนในเฟสบุ้คด้วย เราจึงมีสมาชิกและเพื่อนๆที่มีใจด้านนี้ด้วยกัน แต่เพียงกลุ่มเล็กๆก็ไม่กล้าคิดไปไกล ก่อนหน้านี้จูดี้ฝากของไปกับรถไฟเพื่อบริจาคบนดอย ซึ่งเพื่อนของจูดี้จัดการให้ เพื่อนเล่าว่าหลายคนดีใจกับของที่เราส่งไป แต่หลายคนก็ไม่ได้รับ ก็เลยคิดว่าหากทำอะไรเพียงผู้เดียวความสำเร็จมันดูลางเลือน และบางปีก็ไม่มีงบที่จะส่งไปค่ะ ก็ปล่อยทิ้งไปค่ะ ไม่มีความต่อเนื่อง แต่พอปีที่ผ่านมาน้ำท่วมหนักที่บ้านจูดี้ค่ะ แม้เราจะมีของกินและสำรองชีวิตแล้ว ซึ้งเราไม่คิดจะรับบริจาคจากใครเลย แต่เราก็ยังเห็นความมีน้ำใจของคนไทยค่ะ ยังมีเพื่อนบ้านไปรับของบริจาคเป็นยาและของจำเป็น ซึ่งเราไม่มีค่ะ และเขารับมาเผื่อเราด้วย วันนั้นดีใจมากค่ะ รู้สึกว่าการช่วยเหลือกันมันช่างดี และทำให้ขุดโครงการนี้กลับมาอีกครั้งค่ะ ช่วงที่กำลังคิดเรื่องนี้พี่น้องคริสเตียนโทรมาชวนไปแจกถุงยังชีพ ทีนี้ฮึกเฮิมมากค่ะ เพราะวันที่ไปแจกของมีคนร้องไห้ดีใจมากรับของจากมือเราก็บอกขอบคุณ
ทีนี้คิดแล้วว่าการให้คนนั้นเป็นเรื่องดีจริงๆ คงต้องทำโคงการต่อ

  เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนรุ่นพี่ฟังเพื่อนรุ่นพี่แนะนำขึ้นดอยแม่แจ่มก่อนเรย เพราะพี่เขาเพิ่งไปมาและส่งของขึ้นไปบริจาค จูดี้ก็ว่าตกลงแต่ขอสำรวจให้แน่ใจ ได้เบอร์มาสักพัก ตัดสินใจติดต่อมิสปุ๊ หรือครูปุ๊ของเด็กๆ
ได้คำตอบชัดเจนมากค่ะ จูก็นำข้อมูลของครูปุ๊มาให้ผู้อ่านดูกันก่อนค่ะ

เบื้องต้นพี่ส่งแผ่นพับของบ้านมาให้ดูก่อน
ที่โครงการรินน้ำใจให้เด็กดอยอินทนนท์
เราทำงานกับเด็กหญิงชนเผ่าปกาเกอะญอ(กะเหรี่ยง) ม้งและอาข่า
ที่มีฐานะยากจนมาจากหมู่บ้านที่ไม่มีโรงเรียนในเขต
จ. เชียงใหม่  จ.ตาก    จ.เชียงรายและจ.แม่ฮ่องสอน   
โดยเปิดบ้านพิพัฒน์กนกพรขึ้น ที่ อ.แม่แจ่ม  จ. เชียงใหม่ 
 โดยเริ่มแรกอุปการะเด็กหญิงชั้น ม. ปลาย
ต่อมาก็ขยายต่อไปยังเด็กชั้น ม.ต้นและชั้นประถม
 สาเหตุที่เราเลือกเป้าเป็นเด็กหญิงเพราะมีความเสี่ยงต่อขบวนการค้ามนุษย์
 คารค้าแรงงานเด็ก  โสเภณีเด็ก  และขบวนการค้ายาเสพติดสูง
 ทั้งนี้เปิดโอกาสทางการศึกษา  จัดหาที่พักที่ปลอดภัย
 อาหารที่มีครบทั้ง 5 หมู่  อบรมอาชีพ  จัดกิจกรรมให้เกิดคุณธรรมจริยธรรม
 เข้าใจผู้ด้อยกว่า  รับผิดชอบต่อสังคม   พาไปทัศนศึกษานอกสถานที่  
ปัจจุบันมีคุณครูปุ๊ดูแลเด็กๆคนเดียว  รวมถึงเป็นผู้ประสานงานและจัดหาทุนด้วย
โดยได้รับทุนจากโครงการจัดตั้งมูลนิธิหาญบุญญาพิพัฒน์
 และคุณจีรศักดิ์  มานะตระกูล  เป็นหลัก
 ข้อมูลเบื้องต้นก็มีเท่านี้ค่ะ"

นี่เป็นจดหมายของครูปุ๊นะคะ ตอนนั้นก็ระดมความคิดกับเพื่อนค่ะ และเชิญ อาจารย์สมบัติ ตระกูลธนศาล เป็นที่ปรึกษาโครงการค่ะ ซึ่งวันนี้คงเล่าทั้งหมดยังไม่ได้นะคะ เดี๋ยวผู้อ่านจะรำคาญซะก่อนค่ะ คราวหน้าจะมารายงานความคืบหน้าเรื่อยๆค่ะ วันนี้มีรูปมิสปุ๊และเด็กๆมาฝากค่ะ 








สุดท้ายขอพระเจ้าอวยพระพรท่านผู้อ่านทุกท่านนะคะ

2 ความคิดเห็น:

  1. ไม่ระบุชื่อ16 ธันวาคม 2555 13:14

    อยากทราบที่ตั้ง ของมูลนิธินี้คะ

    ตอบลบ
  2. สวัสดีค่ะคห1
    เราไม่มีที่ตั้งค่ะ เราไม่ใช่มูลนิธิค่ะ สำหรับคริสเตียนเฮ้าส์ เป็นกลุ่มค่ะ เราเป็นกลุ่มคนที่รักในพระคริสต์ด้วยกันค่ะ ในพระคัมภีร์ให้เรารักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเองค่ะ เราจึงทำกิจกรรมช่วยเหลือคนอื่นได้เท่าที่เราสามารทำได้ค่ะ ส่วนที่ที่เราไปช่วยเหลือเป็น มูลนิธิบ้านพิพัฒน์กนกพรโดยนางสาววนิดา ลอยชื่น หรือครูปุ๊ผูสละชีวอตตนเองเพื่อเด็กต้นน้ำที่พวกเรารู้จักค่ะ อันนี้เป็นมูลนิธิค่ะ ถ้าสนใจช่วยเหลือเด็กก็เชิญได้ค่ะ หรือถามเพราะจะมาหาก็ขอเชิญค่ะ มูลนิธิอยู่ที่แม่แจ่ม จ.เชียงใหม่ค่ะ ส่วนกลุ่มของเราอยู่ที่กรุงเทพฯค่ะติดต่อจูดี้ได้เลยค่ะ

    ตอบลบ